وقتی به آسمان نگاه میکنم چیزهایی را میبینم که پنهان هستند...احساسی که من از وجود دارم هنوز خود من نیست،اون یک احساس منعکس نشده است.اون با من متولد شده اما بدون منه...

  و انگار برای همیشه رفته و من تنها موندم...

   من موندم و یک عمر تنهایی،یک عمر در جستجوی خویش دویدن،من موندم و این جستجوی ناتمام...

   و از این پس این کسب و کار منه،

من مانده ام و یک عمر تنهایی...

من مانده ام و من!

                                  چه دردناک! 

۱۸ بهمن ۱۳۸٩ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ توسط سپید نظرات ()
تگ ها: